FORUMI EROTIK "KOSOVARJA"

You are not logged in.

Adverts

Adverts

#1 29.11.2009 10:16:05

Kaltrina
ohhh bejbiiii
From: Prishtina
Registered: 20.01.2008
Posts: 426
Website

A është diplomacia e Barack Obamës e hollë dhe strategjike

, apo e dobët.....dhe naive? NË FUND Barack Obama duket se është duke zhvilluar mendjen e tij. Pas disa muajsh agonizëm, ai është me sa duket afër njoftimit se pas të gjithash do të dërgojë një numër të konsiderueshëm përforcimesh amerikane në Afganistan. Ndërkohë, mezi përmendi ndryshimin e klimës, që nga inaugurimi i saj, ai tani i tha botës se do të shkojë në samitin ndërkombëtar në Kopenhagë-dhe me një premtim të përkohshëm, që ndotësi më i madh në botë do të ulë emetimet. Por, si në Afganistan dhe Kopenhagë mund të jetë përmendur si dëshmi e një dobësie që shkon përmes politikës së tij të jashtme. Ajo duket me shume sikur ai ka nguruar, nuk ka diskutuar. Mbi Afganistanin, larg nga të qenurit i mençur, tentativa e tij e dobët për të folur me Kongresin, menaxhimin e zyrtarëve të tij dhe grindjen për ti përthyer krahun Hamid Karzait, manipulimi elektoral i votave të presidentit afgan, ka arritur padyshim pak, përveç iniciativës për ti dhënë dorën armikut: gjeneralët e tij kanë një rrugë në ngjitje. Mbi ndryshimet klimatike, nxitimi për në Kopenhagen, pa asnjë projektligj në Kongres, ka ndjenjën e dëshpërimit. Kjo shkon në zemër të debatit rreth diplomacisë së Obamës. Cili do të jetë ai, i mençur apo i dobët? A ka ky president një strategji, të mbështetur nëse është e nevojshme edhe me forcë, për të rirregulluar botën? Apo ai është vetëm një version presidencial i idealistëve Alden Pyle, Graham Greene, amerikani i zgjuar, i qetë që do të ndryshojë botën, por nënvlerëson se sa e keqe është bota dhe përfundon duke i shkaktuar dëm?


Pamje të shkurtra kundër lojtarëve të gjatë
Skeptikët argumentojnë se, sidoqë të jetë dinjitoze dhe e artikuluar, Obama po fiton një reputacion si dikush që mund të jenë shtyrë vërdallë. Këtë muaj, pasi presidenti la në dorë të dytë Kinën duke refuzuar të takohet me Dalai Lamën, Kina shtyu  më tepër duke ndaluar pyetjet në konferencën për shtyp të Pekinit me Hu Jintao, presidentin e saj. Kur Obama kërkoi që Izraeli të ndalonte të gjitha punimet në vendbanimet e saj në territoret e pushtuara, Benxhamin Netanjahu, kryeministri i saj, nuk e pranoi atë dhe çuditërisht, u përshëndet nga Hillari Klinton. Çdo herë, thonë skeptikët, propozimet delikate të Obamas janë përcjellur me ambiguitet apo mospërfillje. Që nga ai i angazhimit  me Iranin, ky i fundit ka vazhduar të luajë me kohën dhe të fshehë programin e tij bërthamor. Kur Obama braktisi e sistemin e mbrojtjes raketore në Evropë, ai u paraqit për të nxjerrë një premtim nga presidenti i Rusisë, Dimitri Medvedev, se vendi i tij do të mbështesë sanksionet nëse Irani është i pabindur-vetëm për Vladimir Putin, kryeministri, në mënyrë të përsëritur tha se ai nuk sheh ndonjë nevojë. Megjithëse Amerika ka premtuar 7.5 miliard dollarë në ndihmë Pakistanit gjatë pesë vjetëve, ushtria duket ngurruese të kapë Talibanët që derivojnë nga Pakistani verior në Afganistan- në të vërtetë, kushtet e guidës për konçensionin janë vënë nga shërbimet e sigurisë pakistaneze në një “fyerje” amerikane. Po, përfundimisht Karzai u palos në Kabul, por gatishmëria e tij për të vënë gishtin në hundën e një superfuqie botërore ishte poshtëruese. Kampi "i zgjuar" përgënjeshtroi se diplomacia nuk është kënaqësi e çastit. Obama ka tërhequr jashtë detyrave urgjente fillimin e tërheqjes së trupave nga Iraku dhe rivendosjen e marrëdhënieve jofunksionale të Amerikës me Rusinë. Ai ka forcuar G20 si një forum të ri global. Izraeli këtë javë ka njoftuar një ngrirje të  pjesshme të vendbanimeve. Me reformën e kujdesit shëndetësor-nën brezin e tij, ai së shpejti do të jetë në gjendje të kthehet në punët e botës me statusin e tij më të zgjeruar. Përveç kësaj, Obama mund të akuzohet për ndrojtje. Në tre fjalime në Pragë, Kajro dhe Accra, ai nisi një politikë të jashtme të re që e refuzon pikëpamjen Manichean të paraardhësit të tij. Ai ka qëllim për të negociuar shkurtime të thella të armëve bërthamore, të bëjë paqe mes arabëve dhe hebrenjve, të angazhojë Iranin, të shërojë klimën dhe stabilizojë Amerikën si shtyllën më të fortë dhe më vertikale të një bote multipolare. Po, kjo punë shtrihet përpara, por sa mund të kërkojë një vit i luftës dhe recension?. Kjo është një pikë e drejtë, por ashtu si muajt zvarriten, rastin e "dobët" e ka marrë era. Obama ka ende për të treguar se ai ka qëndruar për të marrë pushtetin në një botë të rrezikshme, kokëfortë dhe herë pas here të keqe. Edhe duke mbajtur parasysh  ndryshimin e Izraelit gjatë kësaj jave, presidenti vështirësisht ka jetuar deri në premtimin e tij për të punuar për paqen në Lindjen e Mesme", me gjithë durimin dhe përkushtimin që kërkon puna". Me një përjashtim të madh, ai nuk ka treguar ende se mund të kthejë oratorinë e tij me një shkop-dhe se tarifa mbi gomat kineze, ishte një copë buke e dobët për sindikatat amerikane. Qetësi dhe një pragmatizëm i pajtueshëm është i mirëpritur pas moralit të sigurtë të Xhorxh Bush, por kjo mbart gjithashtu edhe rreziqe. Kritikët e së djathtës amerikane gabojnë që grinden me Obamën e përkulur ndaj mbretërve dhe perandorëve. Mirësjellja e thjeshtë do të ndihmojnë në rikthimin e imazhit të Amerikës, nuk e pakëson atë. Problemi është se presidenti shpesh i duket si kopësht rivalëve të Amerikës më shumë se sa i miqve të tij. Mysafiri i tij këtë javë, Manmohan Singh, kryeministër i Indisë, mund të jetë ankuar për menaxhimin e ngushtë dhe si fëmijë të Kinës nga Obama. Aleatët në Evropë lindore, ushtarët e tyre që vdesin në Afganistan, refuzojnë që të thërriten thjesht "partnerë", termi i Obamas është shumë i bukur për cilindo. Fatkeqi Gordon Braun ka marrë pak falenderime të çmuara. Dhe si do të jetë ekzaktësisht vizioni i qetë shumëpalësh i Obamas, në të cilën çdo vend ka pjesën e tij për të mirën e të gjithëve, në praktikë? Ai ka të drejtë që fuqia amerikane është e kufizuar. Por Bashkimi Evropian nuk është në gjendje që të ndihmojë politikat e tij në botë dhe Kina, India dhe Rusia nuk janë të gatshme.

“Zoti na ndihmoftë gjithmonë nga të pafajshmit dhe të mirët”
Kjo e lë Obaman me një barrë mbi supet e tij. Në javët e ardhshme ai mund të provojë se skeptikët gabojnë. Ai mund hapte rrugën drejt një marrëveshje kurajoze mbi klimën. Ai mund të presonte Iranin për të negociuar mbi programin e tij bërthamor para fundit të tij apo të siguronte mbështetjen e Rusisë për sanksione. Ai mund të binte dakord për të ulur armët bërthamore me Rusinë. Ai mund të detyronte palestinezët dhe Netanjahun për të rënë dakord për të folur. Dhe ai mund të merrte Karzain dhe Pakistanin për ti treguar se ata kanë ndërmend ta bëjnë Afganistanin të  qeverisshëm. Edhe një pjesë e kësaj liste do ta ngrinte Obamën si një president i politikës së jashtme. Por nëse nuk ka progres, atëherë Obama do të lançohet si tepër optimist dhe i dobët. Ai vetë e njeh rrezikun se në një nga ato fjalimet e arta tha: "Rregullat duhet të jenë të detyrueshme. Shkeljet e ligjit duhet të ndëshkohen. Fjalët duhet të thonë diçka."

Offline

 

29.11.2009 10:16:05

AdBot
Advertisements

Adverts

Board footer

Powered by FluxBB
Hosted by PunBB-Hosting